Αλλαγές στο δέρμα των μαστών

Αιτίες που προκαλούν αλλαγές στο δέρμα των μαστών

Οι δερματικές αλλοιώσεις στο μαστό μπορεί να εμφανίζονται με διαφορετική μορφή και ένταση. Οι πιο συχνές περιλαμβάνουν:

ερυθρότητα ή εξάνθημα, τοπική θερμότητα και ευαισθησία, πάχυνση του δέρματος, οίδημα ή διόγκωση, αλλοίωση της υφής (λακκάκια ή ρυτίδωση), όψη «φλοιού πορτοκαλιού» (peau d’orange), αλλαγές στο χρώμα (ερυθρότητα ή σκουρόχρωση), έλκωση ή εκκρίσεις από τη θηλή

Αν και πολλές από αυτές τις αλλαγές είναι παροδικές, η επιμονή ή η εξέλιξή τους απαιτεί ιατρική αξιολόγηση.

Καλοήθεις αιτίες

Σε πολλές περιπτώσεις, οι αλλαγές στο δέρμα δεν είναι επικίνδυνες και σχετίζονται με:

·         τραυματισμό

·         λιπώδη νέκρωση

·         ορμονικές μεταβολές

·         δερματίτιδα ή έκζεμα

·         ινοκυστικές αλλοιώσεις ή καλοήθεις όγκους

Οι καταστάσεις αυτές συχνά αντιμετωπίζονται συντηρητικά ή απαιτούν απλή παρακολούθηση.

Λοιμώξεις του μαστού

Μία από τις συχνότερες αιτίες καλοήθων δερματικών αλλοιώσεων είναι οι λοιμώξεις. Αυτές διακρίνονται ανάλογα με το αν η γυναίκα θηλάζει, καθώς ο κίνδυνος είναι αυξημένος σε αυτή την περίοδο.

Η λοίμωξη που περιορίζεται στο δέρμα ονομάζεται κυτταρίτιδα μαστού, ενώ όταν επεκτείνεται στο παρέγχυμα χαρακτηρίζεται ως μαστίτιδα.

Τα βασικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν:

·         ερυθρότητα
·         θερμότητα
·         πόνο
·         οίδημα

Τα συχνότερα μικρόβια είναι ο στρεπτόκοκκος ομάδας Α και ο Staphylococcus aureus, ενώ σε ειδικές περιπτώσεις μπορεί να εμπλέκονται και μύκητες.

Εάν η λοίμωξη δεν αντιμετωπιστεί σωστά, μπορεί να εξελιχθεί σε:

·         απόστημα μαστού
·         μαστικό συρίγγιο

Η μαστίτιδα αποτελεί τη συχνότερη καλοήθη πάθηση του μαστού κατά την εγκυμοσύνη και τη λοχεία, ιδιαίτερα τις πρώτες εβδομάδες μετά τον τοκετό.

Δερματικές αλλαγές που μπορεί να υποδηλώνουν καρκίνο μαστού

Αν και οι περισσότερες αλλαγές είναι καλοήθεις, ορισμένα σημεία απαιτούν αυξημένη προσοχή.

Συμπτώματα που μπορεί να σχετίζονται με κακοήθεια περιλαμβάνουν:

·         επίμονη ερυθρότητα
·         διάχυτο οίδημα και αύξηση μεγέθους μαστού
·         όψη «φλοιού πορτοκαλιού»
·         πάχυνση ή σκλήρυνση του δέρματος
·         έλκωση
·         συνοδό ψηλαφητή μάζα

Τα παραπάνω μπορεί να εμφανίζονται, για παράδειγμα, σε φλεγμονώδη μορφή καρκίνου του μαστού ή σε προχωρημένα στάδια της νόσου.

Από τη διάγνωση ως τη θεραπεία

Πότε πρέπει να απευθυνθείτε σε χειρουργό μαστού

Ζητήστε ιατρική εκτίμηση όταν παρατηρήσετε:

επιμονή συμπτωμάτων
συμπτώματα που εμφανίζονται μόνο στον ένα μαστό
δερματική αλλαγή που συνοδεύεται από ογκίδιο ή έκκριμα
δερματική αλλαγή που η εικόνα της επιδεινώνεται γρήγορα

Η έγκαιρη διάγνωση είναι καθοριστική για την αποτελεσματική αντιμετώπιση.

Πως γίνεται η διάγνωση

Η αξιολόγηση των δερματικών αλλαγών περιλαμβάνει συνδυασμό κλινικής και απεικονιστικής προσέγγισης.

Συνήθως περιλαμβάνει:

λεπτομερές ιστορικό
κλινική εξέταση
υπερηχογράφημα (μπορεί να αναδείξει: διάταση πόρων, φλεγμονή και οίδημα, συλλογές υγρού)
μαστογραφία (μπορεί να δείξει: πάχυνση δέρματος, ασύμμετρη πυκνότητα, μάζα (σε περίπτωση αποστήματος ή όγκου)
βιοψία σε ύποπτες περιπτώσεις

Η παρουσία μικροαποτιτανώσεων δεν είναι τυπική για λοίμωξη και απαιτεί περαιτέρω διερεύνηση.

Αντιμετώπιση / Θεραπεία

Η θεραπεία εξαρτάται από την αιτία των αλλοιώσεων και προσαρμόζεται εξατομικευμένα σε κάθε ασθενή, με στόχο την αποτελεσματική αντιμετώπιση και την αποφυγή επιπλοκών.

Οι λοιμώξεις αντιμετωπίζονται συνήθως με κατάλληλη αντιβιοτική ή, σε ειδικές περιπτώσεις, αντιμυκητιασική αγωγή, ανάλογα με τον υπεύθυνο μικροοργανισμό και τη βαρύτητα της κλινικής εικόνας. Η έγκαιρη έναρξη θεραπείας είναι καθοριστική για την ταχεία ύφεση των συμπτωμάτων.

Οι φλεγμονώδεις καταστάσεις μπορεί να απαιτούν είτε τοπική αγωγή, όπως αντιφλεγμονώδεις κρέμες, είτε συστηματική θεραπεία, ιδιαίτερα όταν υπάρχει εκτεταμένη προσβολή ή έντονα συμπτώματα.

Οι καλοήθεις αλλοιώσεις στις περισσότερες περιπτώσεις δεν απαιτούν ενεργή θεραπευτική παρέμβαση, αλλά τακτική παρακολούθηση, ώστε να διασφαλίζεται η σταθερότητα της κλινικής εικόνας.

Αντίθετα, τα ύποπτα ευρήματα χρήζουν άμεσης διερεύνησης με βιοψία ή και χειρουργική εκτομή, προκειμένου να τεθεί οριστική διάγνωση και να αποκλειστεί κακοήθεια.

Σε περιπτώσεις αποστήματος, η αντιμετώπιση μπορεί να περιλαμβάνει παροχέτευση υπό καθοδήγηση υπερήχων, συχνά σε συνδυασμό με αντιβιοτική αγωγή, ώστε να επιτευχθεί πλήρης υποχώρηση της λοίμωξης και αποφυγή υποτροπών.