Τι είναι οι προκαρκινικές αλλοιώσεις του μαστού;
Οι προκαρκινικές αλλοιώσεις του μαστού αναπτύσσονται σε έδαφος υπερπλασίας, δηλαδή πολλαπλασιασμού των επιθηλιακών κυττάρων. Συγκεκριμένα, υπό την επίδραση των ορμονικών αλλαγών κατά τη διάρκεια του εμμηνορυσιακού κύκλου, τα επιθηλιακά κύτταρα δέχονται ποικίλα ερεθίσματα πολλαπλασιασμού και απόπτωσης, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται υπερπλασίες, περιοχές δηλαδή όπου η απόπτωση είναι μικρότερη από την αναγέννηση και άρα αυξάνεται ο αριθμός των κυττάρων. Κατά τη διαδικασία αυτή και υπό την επίδραση διαφόρων καρκινογόνων παραγόντων στο γενετικό τους υλικό, κάποια κύτταρα αλλάζουν μορφολογία, όπως αυτή αποτυπώνεται στο μικροσκόπιο, και γίνονται άτυπα, χωρίς ωστόσο να έχουν μετατραπεί ακόμη σε καρκινικά.
Σε ποιες κατηγορίες διακρίνονται;
Εάν τα άτυπα κύτταρα πολλαπλασιάζονται μέσα στους πόρους του μαζικού αδένα, προκύπτει η Άτυπη Πορογενής Υπερπλασία (Atypical Ductal Hyperplasia ADH), ενώ εάν αναπτύσσονται μέσα στα λόβια, η αλλοίωση ονομάζεται Λοβιακή Νεοπλασία (Lobular Neoplasia). Η τελευταία, όταν είναι σε μικρή έκτασή, χαρακτηρίζεται ως Άτυπη Λοβιακή Υπερπλασία (Atypical Lobular Hyperplasia ALH ), ενώ όταν καταλαμβάνει μεγάλο αριθμό λόβιων χαρακτηρίζεται Λοβιακό Καρκίνωμα In Situ (Lobular Carcinoma In Situ LCIS).
Πως εκδηλώνονται οι προκαρκινικές αλλοιώσεις του μαστού;
Οι προκαρκινικές αλλοιώσεις δεν προκαλούν συμπτώματα. Είναι τυχαία ευρήματα σε προηγηθείσα βιοψία που πραγματοποιήθηκε για άλλο λόγο.
Πως απεικονίζονται;
Δεν αναφέρεται ειδικό απεικονιστικό εύρημα και συνήθως είναι τυχαίο εύρημα. Η ADH ενδέχεται στη μαστογραφία να απεικονίζεται με περιοχή συρρεουσών μικροαποτιτανώσεων, ενώ στον υπερηχογραφικό έλεγχο να ανευρίσκεται διατεταμένος γαλακτοφόρος πόρος με περιεχόμενο. Η λοβαική νεοπλασία σπάνια σχετίζεται με μικροαποτιτανώσεις στη μαστογρφία και δεν απεικονίζεται υπερηχογραφικά. Η δε μαγνητική μαστογραφία δεν μπορεί να διακρίνει τις ατυπίες.
Ποια η σημασία τους;
Οι προκαρκινικές αλλοιώσεις αυξάνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου και στους δύο μαστούς μιας γυναίκας. Η αύξηση αυτή είναι σημαντική: 5 φορές για την ADH και 10 φορές για το LCIS. Η αντιμετώπισή τους κινείται στον άξονα της πρόληψης, είτε με συντηρητικά μέτρα είτε με πιο επιθετική στρατηγική, ανάλογα με το είδος της αλλοίωσης, τα χαρακτηριστικά των μαστών, το ιστορικό και τις επιθυμίες του ασθενούς.
