Καλοήθεις Παθήσεις

Επεμβάσεις για Καλοήθεις Παθήσεις

Βασικές Έννοιες

Η χειρουργική του μαστού περιλαμβάνει μία ποικιλία επεμβάσεων που δεν αφορούν την κακοήθεια. Συνήθως είναι επεμβάσεις για:

  • βιοψία ύποπτων περιοχών του αδένα, όταν δεν είναι δυνατή ή είναι αμφίβολου αποτελέσματος η διαδερμική βιοψία
  • αφαίρεση καλόηθων όγκων, όταν εγείρουν υπόνοια ότι αλλάζουν
  • θεραπεία παθήσεων των πόρων
  • θεραπεία φλεγμονών του αδένα
  • θεραπεία παθήσεων του ανδρικού μαστού, όπως γυναικομαστία
  • θεραπεία συγγενών ανωμαλιών, όπως εισολκή θηλών, ανισομαστία, επικουρικός μαζικός αδένας κ.α.

Ανάλογα με τη μορφή της αφαιρούμενης αλλοίωσης, μπορούν να διακριθούν σε:

  • αφαίρεση περίγραπτων μορφωμάτων, όπως ινοαδένωμα, θήλωμα, άλλα σύνθετα μορφώματα, σύνθετη κύστη,
  • έλεγχο διάχυτων αλλοιώσεων, όπως μικροαποτιτανώσεων
  • εκτομή μειζόνων γαλακτοφόρων πόρων

Οι βασικές αρχές στις επεμβάσεις για κάποια καλοήθη πάθηση είναι:

  • η αφαίρεση του ελάχιστου αναγκαίου ιστού, ώστε να μην διαταραχθεί η μορφή του μαστού,
  • η σύγκλειση του δημιουργούμενου κενού ώστε να μην υπάρξει εισολκή του μαστού
  • η εφαρμογή των ελάχιστων δυνατών τομών με σεβασμό στα αισθητικά όρια του μαστού. Για παράδειγμα, επιλέγονται τομές με την κατάλληλη φορά στο δέρμα ώστε να ακολουθούν την φυσική κίνηση του μαστού και σε κρυφά σημεία, όπως το όριο της θηλαίας άλω με το δέρμα του μαστού, η υπομαστική και η πλάγια πτυχή του μαστού.

Οι περισσότερες επεμβάσεις απαιτούν μονοήμερη νοσηλεία και η αποκατάσταση του ασθενούς είναι ταχύτατη.

Αφαίρεση Ινοαδενώματος

Τα ινοαδενώματα είναι μεικτής κυτταρικής σύστασης όγκοι, αναφερόμενοι ως ινοεπιθηλιακοί. Παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία και ανάλογα με τον κυρίαρχο κυτταρικό πληθυσμό διακρίνονται σε απλά ινοαδενώματα, σύνθετα και τους φυλλοειδείς όγκους. Τίθεται ένδειξη αφαίρεσής όταν:

– ξεπερνούν σε μέγεθος τα 2 εκατοστά
– μορφολογικά έχουν εικόνα υπέρ μιας πιο σύνθετης αλλοίωσης
– αυξάνουν σε μέγεθος
– δείχνουν ατυπία στη διαδερμική βιοψία

Η χειρουργική επέμβαση γίνεται κατά προτίμηση με γενική αναισθησία, ώστε η εμπειρία για την ασθενή να είναι ελάχιστα τραυματική. Ανάλογα με τη θέση του ινοαδενώματος στο μαστό, πριν τη χειρουργική επέμβαση τοποθετείται συρμάτινος οδηγός με υπερηχογραφική καθοδήγηση ώστε ο εντοπισμός του να γίνεται με ακρίβεια. Η εκτομή γίνεται βάσει των αρχών της ογκοπλαστικής χειρουργικής. Η τομή είναι η ελάχιστη δυνατή και σε κατάλληλο σημείο, ανάλογα με το μέγεθος και τη θέση της βλάβης στο παρέγχυμα. Πραγματοποείται κατάλληλη προσέγγιση της βλάβης και αφαίρεση αυτής περιμετρικά. Εάν τα χαρακτηριστικά της βλάβης και πολύ περισσότερο το αποτέλεσμα μιας προηγηθείσας διαδερμικής βιοψίας εμβάλουν την υπόνοια φυλλοειδούς όγκου είναι απαραίτητο η βλάβη να αφαιρεθεί με μεγαλύτερο όριο υγιούς ιστού γύρω από αυτή, περίπου 1 εκατοστό. Το κενό που δημιουργείται συγκλείεται με απορροφήσιμα ράμματα και αντίστοιχα κλείνεται η τομή με ενδοδερμική ραφή. Η αποκατάσταση είναι ταχεία.

Χειρουργική Βιοψία Μικροαποτιτανώσεων

Η ευρεία εφαρμογή του μαστογραφικού ελέγχου σε ασυμπτωματικές γυναίκες έχει οδηγήσει στη συχνή ανεύρεση σημείων στην απεικόνιση που διαφέρουν από την τυπικά καλοήθη εικόνα, ενώ δεν αντιστοιχούν σε κάποιο ψηλαφητικό εύρημα. Τα σημεία αυτά αναφέρονται ως ύποπτα μαστογραφικά ευρήματα και χρήζουν κάποιας μορφής βιοψία, για τον αποκλεισμό της ύπαρξης αρχόμενης κακοήθειας.

Από τα πιο συχνά μαστογραφικά ευρήματα είναι οι λεγόμενες αποτιτανώσεις. Αυτές αποτελούνται από άλατα ασβεστίου (οξαλικού και υδροξυαπατίτη) που εναποτίθενται είτε στους πόρους του αδένα – στο εσωτερικό του αυλού τους- είτε και στο συνδετικό ιστό, στο λεγόμενο στρώμα του μαστού. Μπορεί να είναι μεγέθους χιλιοστών και εμφανείς με γυμνό οφθαλμό οπότε χαρακτηρίζονται ως μακροαποτιτανώσεις ή να είναι μικροσκοπικές, ορατές σε μεγέθυνση οπότε χαρακτηρίζονται ως μικροαποτιτανώσεις. Ο ακριβής μηχανισμός της δημιουργίας τους δεν είναι γνωστός και φαίνεται να σχετίζεται με τον τρόπο λειτουργίας των αδενικών κυττάρων του μαστού. Αυτά που γνωρίζουμε ωστόσο για τις αποτιτανώσεις, είναι ότι:

– δεν φαίνεται να σχετίζονται με το ιστορικό θηλασμού της γυναίκας, καθώς εμφανίζονται και σε γυναίκες που δεν έχουν θηλάσει
– έχουν ποικίλη μορφολογία και κατανομή
– όταν κριθούν ύποπτες, ενδέχεται να υποκρύπτουν μια αρχόμενη κακοήθεια σε ποσοστό συνολικά 20%.

Ποιες αποτιτανώσεις θεωρούνται ύποπτες;

Η ανάγκη για ακρίβεια στη διάγνωση οδήγησε στην προσπάθεια να κατηγοριοποιηθούν μορφολογικά οι αποτιτανώσεις, ώστε να αντιμετωπίζονται ανάλογα. Οι πιο μεγάλες, σαφούς σχήματος και μεγάλης σκιερότητας  αποτιτανώσεις, οι λεγόμενες μακροαποτιτανώσεις, θεωρούνται με σπάνιες εξαιρέσεις καλοήθεις. Αντίθετα, οι μικροαποτιτανώσεις χρήζουν περεταίρω μελέτης, συνήθως με επιπλέον μαστογραφικές λήψεις, ώστε να εκτιμηθούν λεπτομερώς τα επιμέρους χαρακτηριστικά τους και να τεθεί ή όχι η ένδειξη βιοψίας. Κατά τις επιπλέον λήψεις εκτιμάται:

– η ομαδοποίησή τους, εάν δηλαδή είναι διάσπαρτες (καλοήθεις) ή συρρέουσες, συγκεντρωμένες σε μικρή έκταση (> 3 αποτιτανώσεις σε 1mmτης επιφάνειας του μαστού) οπότε και θεωρούνται ύποπτες
– η μορφή τους, εάν δηλαδή παρουσιάζουν ποικιλία μορφών, οι λεγόμενες πλειόμορφες ή ασάφεια σχήματος και έντασης, οι λεγόμενες άμορφες, που θεωρούνται αμφότερες ύποπτες
– η κατανομή μεταξύ τους, εάν δηλαδή είναι τυχαία ή εμφανίζονται να στοιχίζονται κατά μήκος του πόρου, σαν να σχηματίζουν το εκμαγείο του, οι λεγόμενες γραμμικές, που θεωρούνται επίσης ύποπτες
– η κατανομή τους μέσα στο μαστό, οπότε εκτιμάται εάν συγκεντρώνονται σε ένα τμήμα του μαστού, με κατανομή λοβού,  λέγονται τμηματικές και θεωρούνται ύποπτες
– η συμπεριφορά τους στο χρόνο, εάν δηλαδή αυξάνονται αριθμητικά σε επαναληπτικούς ελέγχους, οπότε ενδέχεται να υποκρύπτουν μια εξελισσόμενη κατάσταση  και άρα ύποπτη

Ποια είναι η διαχείριση των ύποπτων μικροαποτιτανώσεων;

Όταν οι μικροαποτιτανώσεις εκτιμηθούν ύποπτες, είναι απαραίτητη η βιοψία τους. Δεδομένου ότι οι μικροαποτιτανώσεις είναι μαστογραφικό εύρημα και δεν έχουν συνήθως ψηλαφητική ή υπερηχογραφική αντιστοίχιση, ο ακριβής εντοπισμός τους και η αφαίρεση τους πρέπει να γίνει με βάση τη μαστογραφία. Η αφαίρεση αυτή και η βιοψία τους μπορεί να γίνει:

– διαδερμικά, με στερεοτακτική μαστογραφική καθοδήγηση
– χειρουργικά,  με ανοιχτή βιοψία μετά από τοποθέτηση κατάλληλου οδηγού, επίσης υπό μαστογραφική καθοδήγηση

Η διαδερμική βιοψία γίνεται με τη βοήθεια υψηλής τεχνολογίας μαστογραφικών τραπεζών, όπου γίνεται εντοπισμός της βλάβης στις 3 διαστάσεις μέσα στο μαστό, δηλαδή στερεοτακτικά και υπό τοπική αναισθησία λαμβάνονται με ειδικές βελόνες κενού αντιπροσωπευτικά τεμαχίδια από την αλλοίωση. Το τραύμα του μαστού είναι μικρό και δεν χρειάζεται ειδικούς χειρισμούς για τη σύγκλεισή του ενώ η ασθενής δεν χρειάζεται νοσηλεία. Το αποτέλεσμα της εξέτασης μπορεί να είναι:

– καλοήθης αλλοίωση που παρακολουθείται για 2 χρόνια
– κακοήθεια, οπότε ακολουθεί θεραπευτική επέμβαση
– αμφιλεγόμενου δυναμικού αλλοίωση, που οδηγεί σε χειρουργική βιοψία της περιοχής των μικροαποτιτανώσεων
Όταν δεν είναι δυνατή η διαδερμική βιοψία ή έχει δώσει αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα, διενεργείται χειρουργική αφαίρεση της περιοχής του μαστού που φέρει τις μικροαποτιτανώσεις. Αυτή γίνεται ως εξής:

– πριν τη χειρουργική επέμβαση, η ασθενής οδηγείται στο μαστογράφο, όπου γίνεται εντοπισμός της βλάβης με κατάλληλες μαστογραφικές λήψεις και τη βοήθεια βαθμονομικών πιέστρων
– ακολουθεί τοποθέτηση, υπό τοπική αναισθησία, ενός κατάλληλου σύρματος (hook wire) στην ύποπτη περιοχή των μικροαποτιτανώσεων, που αγκιστρώνεται στο επίμαχο σημείο με στόχο να οδηγήσει το χειρουργό στο σημείο ενδιαφέροντος
– επιβεβαιώνεται μαστογραφικά η σωστή τοποθέτηση του οδηγού και αυτός συνοδεύει την ασθενή στο χειρουργείο
– μετά τη εισαγωγή της ασθενούς στην αναισθησία και πάντα με τις αρχές της ογκοπλαστικής χειρουργικής, διενεργείται κρυφή χειρουργική τομή και ανεύρεση του οδηγού μέσα στο μαζικό αδένα.
– αφαιρείται τμήμα μαζικού αδένα πέριξ της απόληξης του σύρματος, προσανατολίζεται σε σχέση με τη θέση του στο μαστό και αποστέλλεται διεγχειρητικά για μαστογραφική επιβεβαίωση της λήψης επαρκούς δείγματος της βλάβης
– εφόσον υπάρξει επιβεβαίωση, το τραύμα συγκλείεται και πάλι με τις αρχές της ογκοπλαστικής χειρουργικής.

Η αποθεραπεία είναι ταχεία με επιστροφή της ασθενούς στην καθημερινότητά της την επόμενη ημέρα.

Η οριστική αντιμετώπιση τίθεται με το αποτέλεσμα της ιστολογικής εξέτασης του παρασκευάσματος:

– εάν η διάγνωση αφορά σε καλοήθεια, δεν χρειάζεται περαιτέρω χειρισμός
– εάν η διάγνωση είναι κακοήθεια, ακολουθεί η κατάλληλη θεραπεία

Χειρουργική Συμπλέγματος Θηλής – Θηλαίας Άλω και Οπισθοθηλαίων Πόρων

Οι παθήσεις του συμπλέγματος θηλής – θηλαίας άλω αλλά και των μειζόνων γαλακτοφόρων πόρων, που βρίσκονται πίσω από τη θηλή, είναι σχετικά συχνές και στις περισσότερες περιπτώσεις καλοήθεις. Μπορεί να εμφανίζονται με τις παρακάτω εικόνες:

– έκκριμα θηλής, δηλαδή υγρού που εκρέει από έναν ή περισσότερους πόρους της θηλής
– εισολκής της θηλής, δηλαδή απώλεια της φυσιολογικής της προπέτειας
– ερυθρότητα και επιδερμόλυση της θηλαίας άλω, ως επί εκζέματος
– περιθηλαίες φλεγμονές, με ήπια εικόνα, όπως μιας ψηλαφητής επώδυνης διόγκωσης ή και θορυβώδη εικόνα με συμπτώματα λοίμωξης, όπως ερυθρότητα, άλγος, οίδημα και συστηματικές εκδηλώσεις, όπως εμπύρετο.

Σε κάθε περίπτωση, εκτιμάται κλινικά και απεικονιστικά η πιθανότητα το σύμπτωμα να κρύβει κάποια κακοήθεια και αποφασίζεται η κατάλληλη προσέγγιση ανάλογα με την εικόνα: εάν κρίνεται αθώο είτε απεικονιστικά είτε μετά από κάποια μορφή βιοψίας, δεν επιβάλλεται περεταίρω χειρισμός. Εάν κρίνεται ύποπτο ή δημιουργεί συμπτώματα που επηρεάζουν την ποιότητα ζωής της γυναίκας, ενδέχεται να πραγματοποιηθεί κάποιος χειρουργικός χειρισμός.

Έκκριμα θηλής

Οι περιπτώσεις στις οποίες το έκκριμα της θηλής οδηγεί σε χειρουργική επέμβαση είναι:

– όταν υπάρχει υπόνοια ότι κάποια προκαρκινική ή αρχόμενη καρκινική παθολογία εξελίσσεται μέσα στους πόρους, όπως ένα ενδοπορικό θήλωμα, έντονη υπερπλασία με πιθανότητα ατυπίας ή και ενδοπορικό In Situ Καρκίνωμα (DCIS)
-όταν κάποια παθολογική κατάσταση των πόρων επηρεάζει την ποιότητα ζωής της γυναίκας, όπως συνεχές, εμμένον και άφθονο έκκριμα , στο πλαίσιο μιας διάχυτης πορεκτασίας με συνιστώσα και φλεγμονής

Για το λόγο αυτό οι βασικές χειρουργικές επεμβάσεις είναι:

– πορεκτομή, όπου ανευρίσκεται ο πάσχον πόρος, είτε με έγχυση χρωστικής είτε με τη βοήθεια κατάλληλων οδηγών, και απομακρύνεται από το περιβάλλον υποθηλαίο σύστημα
– απολίνωση οπισθοθηλαίων πόρων, όταν αφαιρείται το σύνολο των μειζόνων γαλακτοφόρων πόρων καθώς πάσχουν από κοινού.

Και στις δύο περιπτώσεις τηρούνται βασικοί κανόνες χειρουργικής του μαστού:

– περιθηλαία τομή μικρής έκτασης
– στοχευμένη εκτομή ύποπτου πόρου με κατάλληλη σήμανση
– σύγκλειση δημιουργούμενου κενού και επανατοποθέτηση της θηλής στην κοίτη της

Η αποθεραπεία είναι γρήγορη και η ασθενής επιστρέφει γρήγορα στην καθημερινότητά της. Ο περεταίρω χειρισμός καθορίζεται από την τελική διάγνωση.

Εισολκή θηλής

Η θηλή βρίσκεται στο πιο προέχον σημείο του μαστού με σκοπό να συλλαμβάνεται εύκολα από το βρέφος και να επιτρέπει την κατευθυνόμενη δίοδο του γάλακτος από το μαστό στη στοματική κοιλότητα του μωρού. Είναι δηλαδή η τελική έξοδος ολόκληρου του συστήματος των γαλακτοφόρων πόρων, παράλληλα ωστόσο στηρίζεται σε αυτό το οπισθοθηλαίο σύστημα. Είναι δυνατό η στήριξη αυτή να μην είναι ομαλή και η θηλή να καθιζάνει προς το εσωτερικό του μαστού, δίνοντας την εικόνα της εισολκής.  Οι λόγοι που μπορεί να συμβεί αυτό είναι:

– συγγενείς, δηλαδή από την καταβολή του αδένα οι σύνδεσμοι πίσω από τη θηλή είναι περισσότερο ισχυροί με αποτέλεσμα να μην της επιτρέπουν την ομαλή έγερσή της πάνω από το επίπεδο του μαστού, δημιουργώνττας πρόβλημα λειτουργικό από άποψη ευχέρειας θηλασμού αλλά και αισθητικό

– επίκτητες καταστάσεις, όπως πορεκτασία, δηλαδή εκφύλιση των πόρων, που οδηγεί σε διάταση και μείωση του μήκους τους, που με τη σειρά του έλκουν και τη θηλή, φλεγμονές ή και χειρουργικές επεμβάσεις

– κακοήθεια, που αναπτύσσεται οπισθοθηλαία, διαβρώνει και συρρικνώνει τους πόρους ή και όλο τον οπισθοθηλαίο ιστό, με αποτέλεσμα μόνιμη, μη αντιστρέψιμη καθήλωση της θηλής. Στην τελευταία περίπτωση, εκτός από την εισολκή της θηλής υπάρχει συνήθως και ψηλαφητή μάζα, οπότε η χειρουργική θεραπεία κατευθύνεται στην υποκείμενη κακοήθεια.

Στις δύο πρώτες περιπτώσεις, η χειρουργική επέμβαση έρχεται να λύσει ένα πρόβλημα καλόηθες, που όμως επηρεάζει την ποιότητα ζωής της ασθενούς. Για τη συγγενή εισολκή θηλής έχουν αναπτυχθεί διάφορες τεχνικές με στόχο την αισθητική αποκατάσταση. Περιλαμβάνουν μικρές τομές στη βάση της θηλής και τη διατομή των συνδέσμων που την καθηλώνουν με συνακόλουθη συρραφή της βάσεώς της σε νέα θέση ή ακόμη και τη χρήση συνθετικών μοσχευμάτων που δίνουν όγκο στη βάση της. Στις επίκτητες καταστάσεις ενδέχεται να αφαιρεθεί όλο το σύστημα των πόρων που πάσχει και με ογκοπλαστική τεχνική να ανακατασκευαστεί μία υγιής κοίτη από μαζικό παρέγχυμα, για τη νέα θέση της θηλής, που επίσης συρράπτεται με κατάλληλο τρόπο ώστε να είναι περισσότερο ανυψωμένη.

Έκζεμα θηλής- θηλαίας άλω

Η εικόνα του εκζέματος της θηλής δεν είναι συχνή αλλά πρέπει να εγείρει την υποψία μιας σχετικά σπάνιας κακοήθειας του συμπλέγματος θηλάς- θηλαίας άλω, της Νόσου Paget, που συνυπάρχει με καρκίνο και του μαζικού αδένα σε σημαντικό ποσοστό.

Η αντιμετώπιση στηρίζεται στην πλήρη διερεύνηση, απεικονιστική και ιστολογική με βιοψία του συμπλέγματος, ώστε να αποκλειστεί ή επιβεβαιωθεί η κακοήθεια και ακολούθως να καθοριστεί η θεραπεία: φαρμακευτική σε διάγνωση δερματικής νόσου και ογκολογική σε περίπτωση κακοήθειας.

Χειρουργική Φλεγμονών του Μαστού

Οι φλεγμονές του μαστού, μικροβιακές και μη, παρουσιάζουν διάφορες κατηγοριοποιήσεις, ανάλογα με:

– το έδαφος στο οποίο εμφανίζονται, πχ θηλασμός, συστηματική νόσος όπως διαβήτης ή αυτοάνοσα νοσήματα, μετά από χειρουργική επέμβαση ή ακτινοθεραπεία. Σπάνια δε εικόνα άσηπτης φλεγμονής όλου του μαστού αναπτύσσεται σε έδαφος καρκινωμάτωσης του αδένα, στο πλαίσιο του φλεγμονώδους καρκίνου του μαστού, μια κατάσταση που πρέπει πάντα να μπαίνει στη διαφοροδιάγνωση.
– το μικρόβιο που εμπλέκεται (κοινά ή σπάνια παθογόνα)
– τη θέση τους στο μαστό: περιφερική που αφορά το μαζικό παρέγχυμα ή περιθηλαία που εμπλέκει και τους υποκείμενους γαλακτοφόρους πόρους.

Οι λοιμώξεις του μαστού μπορεί να έχουν μια ήπια διαδρομή και να αποθεραπευθούν με φαρμακευτική αγωγή ή να μετατραπούν σε χρόνιες και υποτροπιάζουσες, γεγονός που τις καθιστά και δυσίατες. Ανάλογα με την εκάστοτε εικόνα και αφού αποκλειστεί το ενδεχόμενο κακοήθειας με την ενδεδειγμένη βιοψία, η προσπάθεια κατευθύνεται στην φαρμακευτική αγωγή με αντιβιοτικά. Η χειρουργική θεραπεία έχει θέση σε ορισμένες μόνο περιπτώσεις, είτε συλλογής υγρού είτε χρονιότητας μιας εικόνας.

Οι αρχές της χειρουργικής θεραπείας είναι:

– σε περιφερικές λοιμώξεις σε απόσταση από το θηλαίο σύστημα, με εικόνα αποστήματος μετά από αντιβιοτική θεραπεία , επιχειρείται παροχέτευση του παχύρευστου επιμολυσμένου υγρού είτε διαδερμικά είτε με μικρή χειρουργική τομή, που να μην αφήνει εμφανή ούλη μετεγχειρητικά
– σε υποθηλαίες φλεγμονές, γίνεται προσπάθεια παροχέτευσης της συλλογής διαμέσου του θηλαίου συστήματος ώστε να μην εγκατασταθεί επικοινωνία αυτού με το δέρμα.
– σε περιθηλαίο συρίγγιο, επικοινωνία δηλαδή κάποιου πόρου με την επιφάνεια του μαστού, συνήθως στο όριο θηλαίας άλω – δέρματος, γίνεται προσπάθεια εντοπισμού και αφαίρεσης του πάσχοντος γαλακτοφόρου πόρου μαζί με το συριγγώδη πόρο, ώστε να μειωθεί η πιθανότητα υποτροπής
– σε υποτροπιάζουσες περιθηλαίες φλεγμονές ενδέχεται να είναι απαραίτητη η αφαίρεση όλου του υποθηλαίου συστήματος, λόγω επινέμησής του από την αρχική εντοπισμένη λοίμωξη

Σε κάθε περίπτωση η χειρουργική τεχνική ακολουθεί τις αρχές των μικρών, κρυφών ουλών και της αποκατάστασης των ελλειμάτων που δημιουργούνται στον αδένα κατά το χειρουργικό καθαρισμό.

Γυναικομαστία

Η γυναικομαστία είναι μια συχνή καλοήθης κατάσταση του ανδρικού μαστού με ποικίλη αιτιολογία. Η χειρουργική έχει θέση στις εξής πειρππτώσεις:

– αμφοτερόπλευρη γυναικομαστία σε νέους άνδρες που δεν υποχωρεί μετά από 2 χρόνια, επηρεάζει την εικόνα τους και τους επιβαρύνει ψυχολογικά
– ετερόπλευρη επώδυνη γυναικομαστία, που δεν υφίεται με τα συντηρητικά μέτρα

Ανάλογα με τη βαρύτητα έχει διαβαθμίσεις:

– μικρού βαθμού, με αύξηση μόνο του υποθηλαίου τμήματος του ανδρικού αδένα, χωρίς περίσσεια δέρματος
– μεσαίου βαθμού, με αύξηση όλου του αδένα και σημαντική αύξηση του μεγέθους του μαστού
– βαρεία, με σημαντική αύξηση του αδένα και του λίπους και επιπλέον μεγάλη περίσσεια δέρματος

Η χειρουργική επέμβαση γίνεται μέσω περιθηλαίων τομών με κατάλληλη επέκταση αυτών σε μεγάλου βαθμού γυναικομαστία με περίσσεια δέρματος. Ακολουθεί εκπυρήνιση του αδένα ενώ ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στη διατήρηση ενός σφαιρικού δερματικού φακέλου με σωστή θέση του συμπλέγματος θηλής-θηλαίας άλω, που θα επικαθίσει στο θωρακικό τοίχωμα και θα δώσει το αισθητικό αποτέλεσμα ενός ανδρικού μαστού.

Σχετικά άρθρα